ارزيابي سطح آمادگي سامانه‌ي مديريت شرايط اضطراري با استفاده از رويكرد فازي

هدف پژوهش حاضر، ارزيابي سطح آمادگي سامانه‌ي مديريت شرايط اضطراري به صورت شبكه‌ي كل و براساس رويكرد فازي مي‌باشد كه به صورت مطالعه‌ي موردي در پالايشگاه انجام شده است. جامعه‌ي آماري مورد مطالعه شامل هفت تيم و 140 تَن از اعضاي اين تيم مي‌باشند. در اين پژوهش، پرسش‌نامه‌يي براي ارزيابي سطح آمادگي سامانه‌ي مديريت شرايط اضطراري براساس سه معيار شامل ارتباطات از ديدگاه تبادل اطلاعات، طرح و دستورالعمل و هم‌آهنگي تدوين گرديد كه از نظر روايي و پايايي (آلفا كرونباخ= 87/0) مورد بررسي قرار گرفت. نتايج با استفاده از بسته‌ي آماري براي علوم اجتماعي 18 تجزيه و تحليل شد و ارزيابي سطح آمادگي با رويكرد فازي و با استفاده از جعبه ابزار فازي در نرم‌افزار متلب انجام شده است. يافته‌هاي حاصل از پرسش‌نامه در سطح ارتباطات، طرح‌ها و هم‌آهنگي به ترتيب برابر 28/2، 09/2، 74/2 به دست آمد. مقادير به دست آمده از سه معيار در پرسش‌نامه در بخش رويكرد فازي به عنوان متغيرهاي مطالعه براي تعيين سطح آمادگي سامانه‌ي مديريت شرايط اضطراري به كار رفته است. مقادير زباني و بازه‌هاي فازي متغيرهاي ورودي‌ و خروجي مطالعه‌ با استفاده از روش دلفي، دلفي فازي و توسط افراد خبره تعيين گرديد. نتايج نشان داد ميزان كمي از سطح آمادگي در سامانه‌ي مديريت شرايط اضطراري مورد مطالعه وجود دارد. براساس يافته‌هاي پژوهش پيش‌نهاد گرديد برنامه‌هاي آموزشي در برنامه‌ريزي و طرح‌ريزي در راستاي بهبود و افزايش سطح آمادگي سامانه‌ي مديريت شرايط اضطراري ايجاد و اجرا گردد.