مطالعه تطبيقي نشانه هاي بصري در آينه كاري ايراني و انتزاع پسا نقاشانه (مورد مطالعاتي رنگ و فرم هندسي)

آينه كاري ايراني يكي از مهمترين گونه هاي ديوارنگاري معاصر است كه عمدتاً در تزيينات داخلي بناهاي تاريخي، به ويژه اماكن مذهبي، كاربرد دارد. هندسه بكار رفته در اين هنر بسيار شگفت انگيز است و به معناي مجموعه‌ ساده شده‌اي از اشكال مثلث، مربع، دايره و... است كه به انتزاعي‌ترين وجه ممكن‌ خودنمايي مي‌كنند؛ چنين كيفيتي نه فقط از تدابير انتظام سطح-ها و رنگ ها، بلكه همچنين به مدد روش هاي هندسي ساختمان تصوير و قواعد تركيبندي مدور و مارپيچي حاصل مي شود. اين شكل از نمايش فضا سبب بوجود آمدن شيوه نويني از اجرا گرديده است كه معادل تصويري آن را مي توان در اشكال گوناگون هنر نوين بويژه انتزاع پسانقاشانه مشاهده كرد؛ حاصل تطبيق و نتيجه بررسي ها نشان مي دهد كه 1- آينه كاري ايراني سازماني دقيقاً محاسبه شده از سطح هاي تصويري و نظامي از روابط رنگي و فرمي را كشف كرده است و آن را به طرزي منطقي به وسيله قطعات آينه عرضه مي دارد.2- نشانه هاي بصري بكار رفته در آينه كاري ايراني و انتزاع پسانقاشانه فارغ از مجموع شرايط زماني و مكاني به صورت مشابه بكار رفته است.3- نشانه هاي بصري همچون، رنگ و فرم هندسي قبل از اينكه در نظام زيبايي شناسي هنر نوين پديدار گردد در هنر آينه كاري ايراني متجلي گرديده است.