نگرشي هندسي و ذاتي به زمينه‌ و نقشمايه‌هاي هنر گره چيني (مطالعه موردي گره ده تند و كند)

تزئين در اغلب بناهاي شاخص دوران تمدن اسلامي نقشي پررنگ با پشتوانه‌اي فلسفي مختص به خود را داشته است. گونه تزئين گره نوعي منحصر به فرد در ميان انواع تزئينات هندسي معماري اسلامي و سنتي ايران و شرق بوده است كه خلق اين ميراث ماندگار از تركيب تعدادي شكل بنيادي يا «نقشمايه» تشكيل ميشوند. اولين مرحله ترسيم گره بستن زمينه گره است كه نقشمايه‌ها با آن محدود ميشوند.گره‌هاي هندسي در برخورد اول گيج كننده به نظر مي‌رسند ولي با دقت بيشتر مشاهده مي‌گردد كه در پشت هر زمينه گره منطقي هندسي و هويتي ذاتي نهفته است، در اين راستا اين سوال مطرح مي‌شود كه آيا مي‌توان زمينه‌هاي جديدي با ايده‌اي عرفاني و يا الهامي آسماني در مقابل زمينه‌هاي گذشته خلق نمود؟ نگارندگان طي اين مقاله و در پاسخ به اين سوال، با تمركز بر يكي از انواع گره (گره ده)، منطق نظم هندسي نسبت طلائي را در نقش‌مايه‌ها اثبات كرده و زمينه‌هاي جديدي با ايده عرفاني معرفي و ويژگي‌هاي هندسي تزئين‌هاي هندسي را از زاويه‌اي جديد‌تر بررسي مي‌كنند. براي تبيين يافته‌هاي اين پژوهش از روشي تركيبي استفاده شده است، به نحوي كه گردآوري داده‌ها با استفاده از روش مطالعات اسنادي كتابخانه‌اي انجام شده است ليكن تحليل داده¬ها كه منتج به ارائه زمينه‌هاي جديد شده است با استفاده از روش استدلال منطقي انجام گرفته است.