بررسي جلوه­هاي معماري پايدار در معماري بومي(نمونه موردي خانه ­هاي بومي شيراز)

به دليل وسعت جغرافيايي و تنوع آب و هوايي در ايران شاهد به وجود آمدن تنوع در بافت و كالبد شهري و روستايي بوده­ايم. اين مهم متاثر از اقليم هر منطقه مي­باشد و اقليم در هر نقطه از اين سرزمين و براي هر منطقه از ايران به صورت مجموعه­اي منظم از پوشش گياهي، ميزان بارش، درجه حرارت، دما و ميزان تابش آفتاب در آن منطقه تعريف مي­شود. در پي اين مسئله با آگاهي از اين عناصر اقليمي و آب و هوايي، از گذشته تا به امروز شاهد پيدايش معماري بومي مختص هر منطقه بوده­ايم. اين معماري بومي با رويكرد پاسخگويي به نيازهاي اقليمي و محيطي ساكنان هر منطقه با هدف ارتقا سطح آسايش اقليمي به وجود آمده­است .در اين پژوهش سعي شده­است تا بار ديگر به بازشناخت هويت معماري پايدار، معماري بومي و سنتي هر منطقه و تطبيق اصول معماري پايدار با معماري بومي، گامي در جهت بازيابي مشخصه­هاي معماري پايدار (همساز با اقليم) برداريم. در اين مقاله ابتدا به شناخت اصول و تعاريف پايداري و معماري پايدار پرداخته شده­است؛ سپس اصول و تعريف معماري بومي بيان گرديده­اند؛ در پايان با فرض بر اين­كه خانه­هاي بومي و سنتي در شهر شيراز به ميزان قابل قبولي پاسخگوي شرايط آسايش زيستي و محيطي در گذشته بوده­اند به بررسي مولفه­هاي تاثيرگذار معماري پايدار در معماري بومي پرداخته شده­است.