تأثير ورزش هاي عصبي - عضلاني و پروپريوسپتيو طي فصل مسابقات بر ثبات پاسچربسكتباليست هاي مرد جوانان

تعادل توسط پاسخ هاي عصبي-عضلاني، پردازش مركزي و دريافت هاي حسي حاصل از گيرنده هاي محيطي كنترل مي شود. سيستم هاي وستيبولار، بصري و پروپريوسپتيو دريافت هاي حسي را فراهم مي آورند (Proske Gandevia, 2012). هر برنامه ورزشي بايستي با فرايندهاي حسي- حركتي مطابقت داشته باشد تا ضمن كسب مهارت هاي خاص ورزشي از آسيب ديدن سيستم عصبي- عضلاني نيز پيشگيري كند (Bressel, Yonker, Kras, Heath, 2007). حفظ تعادل طي حركت را تعادل پويا مي نامند كه وابسته به پايداري پوياي قامت ناشي از كنترل عصبي- عضلاني بر جابجايي همه بخش‌هاي بدن در طي حركت است (Zazulak, Hewett, Reeves, Goldberg, Cholewicki, 2007). ضعف توازن يك طرفه و دو طرفه، بازيكنان بسكتبال را مستعد پيچ خوردگي پا و بروز ساير آسيبها در اندام تحتاني مي سازد (Wang, Chen, Shiang, Jan, Lin, 2006). هدف اين مطالعه بررسي تأثير برنامه ورزشي عصبي- عضلاني و پروپريوسپتيو در طي فصل رقابت ها بر پايايي قامت مردان بسكتباليست جوان بود. فرض بر اين بود كه ثبات قامت پس از انجام اين تمرينات بهبود مي يابد.