استفاده از مدل ميانگين (مدل تجميعي) در نقشه برداري رقومي خاك

Using model averaging (ensemble model) in soil digital mapping

يكي از راههاي بهبود كارايي مدل سازي رقومي ويژگيهاي خاك كه در نقشه­برداري رقومي خاك مورد توجه قرار نگرفته است استفاده از مدل ميانگين يا مدل تجميعي مي­باشد. پژوهش حاضر، به منظور مقايسه مدلهاي پيشبيني منفرد مثل مدل رگرسيون خطي چندمتغيره، كوبيست و جنگل تصادفي با روش مدل ميانگين از نوع تركيب خطي تعميم­يافته انجام شده­است. ابتدا در زيرحوضه آبخيز مرك واقع در استان كرمانشاه به وسعت24000 هكتار، 320 نمونه خاك سطحي به روش تصادفي جمع آوري گرديد و پس از تعيين كربن آلي خاك، داده­ها به دو دسته آموزشي (240 نمونه) و اعتبارسنجي (80 نمونه) تفكيك شدند. متغيرهاي كمكي، مشتقات مدل رقومي ارتفاع و شاخص پوشش گياهي بودند. ريشه ميانگين مربعات خطا در مدل ميانگين (558/ 0) پايين­تر از مدل رگرسيون خطي چندمتغيره (586 /0)، كوبيست (581 /0) و جنگل تصادفي (575/ 0) به­دست آمد. به طوركلي مي توان بيان نمود استفاده از مدل ميانگين در نقشه برداري رقومي خاك باعث افزايش صحت و دقت نقشه­هاي پيش­بيني مي­شود.