تبيين جامعه شناختي خشونت هاي خانگي عليه زنان در ايران

خشونت هاي خانگي عامل عمده‌اي ‌در ايجاد آسيب‌هاي جسمي و رواني بر زنان و ايجاد نابساماني در نهاد خانواده محسوب مي‌شود .اين خشونت ها به شكل‌هاي ‌مختلف چون آزار هاي جسمي ، جنسي، عاطفي و غفلت و مسامحه بروز و نمود پيدا مي كند و نهايتا عواقبي چون طلاق عاطفي، طلاق رسمي ، فرار و خودكشي را بهمراه دارد. اين مقاله كه به روش مطالعه اسنادي مبتني بر فرم هاي باليني مراجعه كنندگان به مراكز مداخله در بحران سازمان بهزيستي در سال1395 تدوين شده است ،به دنبال تبيين جامعه شناختي وضعيت خشونت ديدگان زن ،انواع خشونت ها عليه آنان، علل و عوامل آن و پيامدهاي رواني- اجتماعي اين خشونت ها در خانواده و جامعه است. يافته هاي اين مطالعه نشان مي دهد ايراد ضرب و جرح و خشونت جسمي توسط همسر رايج‌ترين نوع خشونت عليه زنان است، بيشترين گروه سني در زنان كه مورد خشونت واقع شده اند بين 20تا 39 سال مي باشند(9/ 78%) اين گروه ها بيشترداراي تحصيلات زير ديپلم(7 /87%) و متاهل هستند(8/ 94%).همچنين بيشترين خشونت اعمال شده در 5 سال زندگي به بالا(5/ 62%) رخ داده است. علت اصلي خشونت اعتياد و اختلالات روحي و رواني همسر (7/ 43%) ونيز بيكاري و عدم تمكين و تندخويي 6 /16% مي باشد.به علاوه تاثير اين خشونت ها بر افزايش خودكشي،طلاق و اختلالات رفتاري قابل مشاهده است.