كنش‌ها و واكنش‌هاي ناشي از سركشي در ميان شاهان و شاهزادگان شاهنامه

شاهنامه، تنها به تعريف از رفتار و تجليل از كردار شاهان نپرداخته است، بلكه به‌نوعي روايتگر سركشي و نافرماني سركشان روزگار نيز هست. اين سركشي‌ها بر اساس انگيزه و هدف، داراي دو نوع اهورايي و اهريمني و دو بعد فردي و اجتماعي است و در ميان تمامي طبقات و اقشار جامعه و در برابر هر نوع مافوقي به چشم مي‌خورد. از خدا و شاه گرفته تا قانون و طبيعت و از پدر و مادر گرفته تا آيين و سنت. فرجام كار سركشان در شاهنامه بنا به شرايط و عوامل مختلف، با يكديگر تفاوت دارد. برخي خوش‌فرجام و برخي بدفرجام‌اند. سركشي شاهان و شاهزادگان در اين ميان از ويژگي‌هاي خاصي برخوردار است كه در اين مقاله به روش توصيفي و كتابخانه‌اي به آن‌ها پرداخته شده است.