جاندارانگاري در شاهنامه ي فردوسي

جاندارانگاري(Animism) به عنوان يكي از اديان قديمي، يعني اعتقاد به روح و باطن براي آنچه در زمين و آسمان است؛ نشانه‌هاي پيدا و پنهان زيادي از اين عقيده همچنان تا امروز در عرصه‌هاي مختلف زندگي فردي و اجتماعي انسان‌ها مشهود است. اعتقاد به ارباب انواع و تقديس عناصر اربعه و تأثير سيارات و ستارگان يا نسبت دادن صفات و خصال گوناگون به هر يك، گفتگو با باد و درخت و كوه، يا ستايش اجداد و تقديس انواع حيوانات يا حرزها و طلسم‌ها و سوگند به شب و روز و غيره همه وهمه به نوعي مرتبط با مبحث جاندار انگاري تواند بود و نبايد صرفا ازآن‌ها به عنوان تشخيص يا اسناد مجازي ياد كرد. شاهنامه ي فردوسي به عنوان يكي از آثار بزرگ و ارزشمند فارسي نمايانگر بسياري از جنبه‌هاي جاندارانگاري است كه در اين مقاله به آوردن شواهد هر يك پرداخته‌ايم.