نقش شاهنامه فردوسي در همگرايي ملت هاي ترك و فارس زبان در آسياي صغير

از زمانيكه حكومت هاي ترك نژاد غزنويان و سلجوقيان روي كار آمدند به مدت هزار سال ترك ها حاكميت سياسي داشتند ، آنان با مردم ايران آميختند و فرهنگ ايراني را قبول كرده و زبان فارسي را در كار ديوان و حكومت و هنر مورد قبول قرار دادند ، دوران اوج و شكوفايي هنر و فرهنگ و ادبيات فارسي از فردوسي گرفته تا خيام و حافظ و سعدي و نظامي گنجوي همزمان با همين حكومت هاي ترك نژاد بود كه خود مشوٌق و رونق بخش زبان و ادب فارسي شدند آنان زبان فارسي را به آسياي صغير برده و زبان ديواني و درباري خود قرار دادند دربارهاي سلاجقه روم و عثماني به زبان فارسي احترام مي گذاشتند و در مكاتبات و مرسولات زبان فارسي را بكار مي بردند شاه اسماعيل به زبان فارسي نامه مي نوشت و شعر مي گفت همانطور كه سلطان سليم اول به فارسي و تركي شعر مي گفت و حتي ديوان شعر به فارسي دارد. در آسياي صغير به تقليد از شاهنامه ديوان هاي شعر بسياري سروده شده است كه نشانگر اهميت و رويكرد تركان آسياي صغير به شاهنامه فردوسي است محبوبيت و منزلت شاهنامه در نزد سلاجقه روم و عثمانيان گذشته طولاني دارد و نظيره هايي براي شاهنامه در اين سرزمين و قفقاز نوشته و تقليد شده است مانند : غزاي سليماني، شاهنامه بهشتي ، مرآت عثماني و حتي يكي از شعراي عثماني به نام اديجك لي معروف به « اوزون فردوسي » مي باشد.