آيين ها ورسوم در شاهنامه فردوسي

شاهنامه سند روشن اصالت وهويت ماست واين شاهكار فكر و نبوغ بشري به مثابه بحربيكران پر ازلولوي آبدار و سرشار از جواهر شاهوار است . پاره يي ازين دفتر كه حديث حماسه هاي ملي و اسطوره هاي ميهني بوده ودر اعماق تاريخ و فرهنگ كهن ما ريشه داشته و از اصلي به نسلي به ما رسيده است. يكي از سرچشمه هاي آن آيين مزد يسنا وساير پديده هاي ذهني و معنوي مردم ماست كه در درازي زمان در خشيده است . سالار خراسان آنهمه افسانه هاي نغز ومعارف پر مغز را كه نتيجه بسيار طبعي زندگاني دهگانان آزاده والانژاد خاور زمين را درنسج كلام خود با مهارت و استادي جا داده و به نحو نيكو پرورده است. با كاوش و پژوهش گذرا درين سفينه دري، به يك رشته آيين ها و آداب دست مي يازيم كه در آن روزگاران و حتي پيش از آن مقبول و متداول بوده و امروزسايه روشن آن رسوم و سنن را در بين ملل مترقي جهان مي بينيم كه هنوز به كار مي برند. پاره يي ازين رواجها كه اكنون از ميان رفته، نشانه فرهنگ متعالي و انسان سازمردم ماست . درين مختصرپاره يي ازين عادات ورسوم را برمي گزينيم وشرح مي دهيم تا چه قبول افتد و چه درنظرآيد.