وجوه معنايي و دستوري «شگفتي» در شاهنامه

واژة «شگفتي» در شاهنامة فردوسي بارها تكرار شده و حكيم توس آن را در نقشهاي گوناگون دستوري به كار گرفته است؛ نقشهايي كه هر يك، معني را از لوني ديگر بازمي‌‌نمايد. در واژه‌نامك و ديگر فرهنگهاي قديم شاهنامه يا جاي اين واژه را خالي مي‌يابيم و يا اگر ذكري از آن رفته باشد، به همة وجوه معنايي آن توجه نشده است. در ميان كتابهاي لغت فارسي تنها در چند مورد اشاره‌اي كوتاه به اين واژه شده است كه باز هم تمام موارد كاربرد آن را در شاهنامه در‌بر‌نمي‌گيرد. شروح شاهنامه نيز غالباً معناي دقيقي از آن ارائه نكرده‌اند. در اين مقاله قصد است كه به بررسي اين واژه از لحاظ دستوري و بيان وجوه معنايي آن بر اين اساس، در شاهنامه پرداخته شود و ابهام حاصل از وجود آن در برخي ابيات شاهنامه برطرف گردد.