بررسي شخصيت در حماسۀ عاشقانۀ رستم و تهمينه

عنصر ِ« شخصيت » از عناصر مهم و سازندۀ داستان پردازي است . نويسنده بايد بداند كه چگونه و با چه زبان و كاركردي شخصيت را خلق كند و به وي نقش و تيپ دهد.پردازش هر شخصيت به گونه اي مؤثر ، موجب ارتباط تنگاتنگ بين مخاطب و داستان مي شود ؛ تا آنجا كه شخصيت ها حدوداً از دنياي اغراق آميز و حماسي فاصله مي گيرند و با تصويري زنده و مطابق با واقعيت در برابر مخاطب رخ مي نمايند.از آنجا كه داستان رستم و تهمينه ، بستري براي نشان دادن هنر داستان پردازي فردوسي است ؛ اين پژوهش مي كوشد قدرت شخصيت پردازي فردوسي ، شيوه هاي معرفي و كنش و واكنش و ويژگي هاي اخلاقي و رفتاري شخصيت ها را مورد تحليل وبررسي قرار دهد.براي همين است كه شاهنامه سرآمد همۀ متون داستاني منظوم و منثور است ؛ علت اصلي آن معلول دخالت شخصي فردوسي و شخصيت فكري وزباني اوست