بيان «خشم» و غلبه بر آن در شاهنامة فردوسي

زبان علاوه بر ايجاد ارتباط، به¬منظور نقد، سرگرمي، بيان احساسات و ... در قالب شعر كه نوعي زبان ادبي است نيز كاربرد دارد. درواقع، زبان ادبي از زبان طبيعي مشتق شده¬است. بنابراين برخي ويژگي¬هاي زبان طبيعي را در زبان ادبي نيز مي‌توان مشاهده كرد. براي نمونه انسان براي بيان مفاهيم انتزاعي از مفاهيم عيني بهره مي¬برد يا مثالي عيني را براي روشن¬شدن مفهوم انتزاعي ارائه مي¬دهد، اين همان استعارۀ مفهومي است كه ليكاف و جانسون (1980) بيان مي¬كنند. شاهنامة فردوسي كتابي سرشار از مفاهيم انتزاعي است كه با مفاهيم و نمونه¬هاي عيني بيان يا واضح¬تر مي¬شوند. هدف از اين مقاله، بررسي نحوة بيان مفهوم كاملاً انتزاعي خشم در شاهنامة فردوسي است. به¬همين¬منظور، براي نمونه تمامي سطور داراي اين واژه مستخرج شده و ازمنظر نحوۀ بيان، مورد توجه قرار گرفته¬اند. درنهايت مشاهده خواهيم كرد، كه حالت¬هاي بدن و صورت بيشترين كاربرد را براي بيان مفهوم خشم دارند؛ زيرا بدن انسان عيني¬ترين چيزي است كه انسان از بدو تولد مي¬شناسد.