بررسي مناسبات بينامتني ميان شهريارنامه و شاهنامه (با نگاهي به نظريۀ ژرار ژنت)

امروزه مطالعات بينامتني در نقد آثار ادبي و هنري جايگاه ويژه¬¬اي يافته است. نقد بينامتني كه از دهه1960 ميلادي به طور جدّي مطرح شد، در دهه¬هاي اخير توسط نظريه¬پردازاني چون ژرار ژنت ساختاري منسجم¬تر به خود گرفته است و بدين¬سان سهم ويژه¬اي ¬را در مطالعات نقد ادبي به خود اختصاص داده است. در اين نوشته، مناسبات بينامتني، با در نظر داشتن نظريه ترامتنيت ژنت، ميان شهريارنامه، سروده شاعري گمنام (و يا شايد مختاري غزنوي) و شاهنامه حكيم فردوسي، به روش توصيفي مطرح شده و مورد بحث قرار گرفته است.