بررسي تطبيقي الگوي اسلامي-ايراني پيشرفت با الگوهاي غربي توسعه

جوامع بشري در حركت تحول گرايانه خود به سوي تكامل، نيازمند الگو و روش حركتي هستند تا بتواند آنها را به سوي توسعه و پيشرفت سوق دهد. در اين بين نظريه‌هاي غربي توسعه به دليل مباني، اصول، جهان بيني و دستاوردهاي خود، مولود شرايطي خاص بوده و پيمودن اين مسير و دست‌‌يابي به آن، براي جوامعي با ارزش‌‌ها و علايق فرهنگي و اجتماعي گوناگون، عملي و قابل تجويز نيست. با اين حال غربي‌ها تلاش زيادي كرده اند كه الگوي توسعه خود را به عنوان تنها راه و مسير پيشرفت و تكامل مطرح كنند. اين در حاليست كه الگوهاي غربي و نظام برآمده از آن مبتني‌ بر ارزش‌هاي فكري حاكم در آنجا و مباني انسان‌شناسي مورد قبول همان جوامع است اما يك الگوي پيشرفت جامع بايد مبتني بر قابليت‌ها و استعدادهاي داخلي باشد. در اين راستا بحث الگوي اسلامي-ايراني پيشرفت كه از سوي مقام معظم رهبري در ايران مطرح شد، يكي از نمونه‌هاي چنين الگوهايي به شمار مي‌رود كه از لحاظ مفهومي، مباني، اصول، اهداف و پيامدها با الگوهاي غربي توسعه كاملا متفاوت است. با توجه به اهميتي كه بحث الگوي اسلامي-ايراني پيشرفت و ضرورت طرح و تبيين آن در برابر الگوهاي غربي توسعه دارد، نوشتار حاضر در صدد پاسخگويي به اين سوال اساسي است كه «بررسي تطبيقي الگوي اسلامي-ايراني پيشرفت با الگوهاي توسعه غربي بيانگر چه نقاط افتراق و اشتراكي است؟»