روان‌شناسي و دين از جدايي تا نظريه‌پردازي

مقاله حاضر به بررسي تحليلي مواضع مختلفي كه علم روانشناسي در طول عمر كوتاهش نسبت به مفاهيم ديني اختيار نموده است، پرداخته و علاوه بر بررسي تغييرات مواضع روانشناسي در طول زمان به دنبال بررسي چالشهاي ناشي از هر موضعبراي علم روانشناسي و مخاطبانش مي باشد؛ و بالأ خره به دنبال پاسخ به اين سوال اساسي است كه براي عبور از اين چالشها چه بايد كرد؟ مواضع روانشناسي از اصرار بر جدايي دو حوزه روانشناسي و دين به دلايل تقديس دين و يا نفي كارآيي ان شروع شده و به تدريج موضع همنوا بودن مفاهيم و اثرات روانشناسي با معارف ديني با روش انطباق يابي و روانشناسي دين مطرح گرديده است. در حال حاضر در نزديك ترين تعامل ميان روانشناسي و دين، رويكرد نظرريه پردازي با استفاده از معارف ديني در روانشناسي به دو روش نظريه هاي تلفيقي و «روانشناسي ديني» ايجاد گرديده است.