تبيين حكمي از نصوص ديني در خداشناسي حكيم طهران

آميختگي دقت‌هاي عقلي و برهانيِ حكماي اسلامي با تدبرها و تعمق‌هاي فراوان در متون آيات و روايات، بر هر پژوهنده آثار آن انديشوران، امري آشكار و غيرقابل انكار است. لكن چه بسا اغماض از اين امر و توجه محض به انظار عقلي حكماء -در اكثر محافل و آثار علمي- موجبات غفلت و بعضاً انكار اين التفات به معارف رباني و متون وحياني را فراهم نموده است. مدرّس طهراني از صاحب‌نظران و حكيماني است كه در مباحث حكمي خود، غور فراواني در فحواي متون ديني نموده است. وي با تتبعي ژرف و تأملي عميق در مداليل آيات الهي و اخبار اهل بيت -عليهم السلام- ، مباني و آراء فلسفي خود را در راستاي آن‌ها سامان داده و گاه در شرح و تبيين آنها به بدايعي تحسين آفرين دست يافته كه در انديشه‌هاي سابق بر او يافت نمي‌شود. اين امعان نظر در سرتاسر آثار او و در همه مباحث و مسائل هستي‌شناختي، انسان‌شناختي ، الهياتي و مانند آن قابل مشاهده و مداقّه است. آنچه در اين نوشتار بيان خواهد شد؛ بررسي رابطه متن ديني و ديدگاه خداشناسي حكيم طهراني در اصلي‌ترين محورهاي مباحث اين باب، بر اساس شرح و تطبيق نصوص ديني مي‌باشد.