رسالة في مباحث الحمل» در مقام فلسفه منطق حمل

مفهوم حمل يكي از اساسي ترين اصول حاكم بر دستگاه منطق ارسطويي است كه منحصراً اين دستگاه را از ساير نظام هاي منطقي متمايز مي سازد. اصلي بسان اصل امتناع تناقض كه معرف يك دستگاه معرفت شناختي خاص مي باشد. اين مقاله به دنبال آن است كه با تحليل مفهوم حمل و ساختار موضوعي – محمولي ابتدائاً؛ آن را در مقام منطق و به عنوان يك متد و روش معرفي نمايد. به اين معنا كه مي توان از منطق حمل در كنار منطق تعريف و تحديد، منطق حجت و استدلال ذيل عنوان «منطق صورت» سخن گفت. و در مرحله بعد سخن از فلسفه منطق مي رود و اينكه «رسالة في مباحث الحمل» از جناب حكيم متأله مدرس زنوزي، مي تواند به عنوان «فلسفه منطق حمل» مطرح گردد. ايشان در اين رساله در مقام تحليل حقيقت حمل اولي ذاتي و حمل شايع صناعي، به خاستگاه فلسفي حمل ورود كرده و ريشه هاي متافيزيكي منطق حمل را با وارد كردن مبناي اصالت وجود به حوزه حمل، مي نمايانند. «فلسفه منطق حمل» موضعي است بينابين مبناي هستي شناختي و مسئله منطقي حمل. امري كه در رساله حمليه جناب حكيم مدرس زنوزي به وقوع پيوسته است.