بررسي اثربخشي آموزش شناختي رفتاري بر اضطراب و اميدواري مادران داراي فرزند معلول

هدف از انجام اين پژوهش بررسي اثربخشي آموزش شناختي رفتاري بر اضطراب و اميدواري مادران داراي فرزند معلول بود. روش اين پژوهش يك مطالعه نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون- پس آزمون و گروه كنترل بود. روش نمونه گيري خوشه اي-تصادفي بود و 30 نفر از مادران داراي فرزند معلول بهزيستي شهر تهران در سال 1395 انتخاب شدند. آزمودني ها به صورت تصادفي به 2 گروه 15 نفري(گروه آزمايشي و كنترل) تقسيم شدند. گروه آزمايشي، آموزش شناختي-رفتاري را در 10 جلسه دريافت كردند، در حالي كه گروه كنترل اين آموزش را دريافت نكرد. ابزار اندازه گيري در اين پژوهش پرسشنامه اضطراب و اميدواري بود. اطلاعات جمع آوري شده با استفاده از تحليل كورايانس تك متغيره تحليل شد. نتايج تحليل كوواريانس نشان داد كه آموزش شناختي رفتاري بر كاهش اضطراب و افزايش اميدواري تاثير دارد(0001/ 0 P).نتيجه نشان داد كه آموزش شناختي- رفتاري موجب كاهش اضطراب وافزايش اميدواري مادران شده است.