بررسي تحليلي آثار زاها حديد

معماري به عنوان اجتماعي ترين هنر بشري با فضاي اطراف انسان مرتبط است. حضور فضا، بنا و شهر از گذشته تا امروز و درآينده، لحظه اي از زندگي روزمره آدميان غايب نبوده و نخواهد بود. اصول زيبايي شناسي برگرفته از هنر، علم و رياضيات درطراحي معماري مورد استفاده قرار مي گيرند. موضوع معماري درباره فضاست و آفرينش معماري همواره با دو مقوله اساسي فرم يا شكل و مفهوم يا معنا سر و كار داشته است و فرم تنها راه ممكن براي انتقال مفهومي خاص از سوي آفريننده اثر به استفاده كننده و مخاطب است. بنابراين معماري به معناي تبديل ذهنيت به كالبد عيني در قالب فرم ، محتوا و عملكرد است . درزمينه معماري هرچند روش طراحي وآفرينش فرم محوري ترين مساله است اما درظاهر براي طراحي يك روش منحصر بفرد و مسير واحدي در فرآيند آن وجود ندارد. به طور اصولي روش معين براي طراحي فضا قابل بيان نيست و روش هاي موجود در كتاب ها تنها فنوني براي مهار كردن انديشه در مراحلي خاص از مسير است . اهميت بررسي آثار معماري از منظر تئوري و روش طراحي منجر به درك و فهم روند هاي طراحي مي گردد. در اين راستا آثار معماري زاها حديد معمار برجسته عراقي-بريتانيايي كه از تاثيرگذارترين معماران معاصر در شكل گيري جريان هاي فكري معماري امروز مي باشد، بررسي مي گردد. دراين مقاله سعي براين است با استفاده از روش تحليلي و توصيفي، آثار معماري زاها حديد را بررسي نمايد تا نحوه رسيدن وي به فرم طراحي معماري آشكار گردد. از نتايج تحقيق و بررسي آثار معماري حديد نتيجه گرفته شده كه هندسه نقش مهمي در شكل گيري اين آثار داشته است. در آثار حديد نقش هاي بهم تابيده اي از خطوط كشيده و منحني هستند، ساختمان هاي او به جاي حس استواري و تكيه بر زمين سركشانه ميل به حركت در فضا دارند. اغلب آثار وي انعكاس آميزهايي از ساختمان سازي، زمين شناسي و مناظر اطراف است .آثار و طراحي هاي وي با حركت و جريان داشتن، ضمن پيروي از هندسه نا اقليدسي، نظم جديدي را در فضا ايجاد مي كنند. اين بررسي ها ميتواند رهنمود جامعه معماري جهت ارائه طراحي هاي خلاقانه باشد.