استفاده از نورگيرهاي سقفي براي افزايش بهره گرمايي و روشنايي طبيعي

استفاده صحيح از نور روز و بهره‌گيري بهينه از انرژي آن، استفاده صحيح از منبع رايگان و بي‌انتهاي انرژي است. توجه به كيفيت و كميت نور روز به‌ويژه در مراحل اوليه طراحي معماري كه منجر به‌خلق فضايي با مصرف انرژي كمتر و كيفيت بالاتر مي‌شود از اهميت بسيار زيادي برخوردار است. از آنجائيكه ذخيره انرژي خورشيدي دريافتي در فضاي داخل و امكان استفاده از آن در ديگر ساعات روز به اين سادگي‌ها مقدور نمي‌باشد، حداكثر استفاده صحيح از نور روزمره بايستي در همان مراحل اوليه مدنظر طراحان و مهندسان قرار گيرد. نورگيرها و پنجره‌هاي سقفي كاربرد بسياري دارند، و با اغلب طرح‌هاي ساختماني سازگار هستند و يك روش مناسب براي افزايش بهره گرماي خورشيد و روشنايي فضاي اندرون محسوب مي‌شوند. هنگام طراحي، جهت پنجره‌هاي سقفي بايد به دقت مورد مطالعه قرار گيرد زيرا نورگيري از بالا اگر بطور صحيح و مطالعه شده اجرا نشود داراي نقاط ضعف جدي خواهد بود كه بايد مورد توجه قرار گيرند و كنترل شوند. شيب سقف، ضخامت آن، ارتفاع دور پنجره‌ها و ابعاد بازشوهاي سقفي همگي از عوامل تعيين‌كننده در ميزان عمق نفوذ آفتاب زمستاني به شمار مي‌روند. در اين مقاله كه بر مطالعات اسنادي و كتابخانه‌اي استوار است و رويكردي توصيفي- تحليلي دارد، به‌منظور ايجاد بنايي با روشنايي طبيعي مفيد و مطلوب، با بهره‌گيري از نورگيرهاي سقفي به معرفي اين نورگيرها و شرح استانداردهاي مربوطه پرداخته شده است.