كندوكاوي در مفهوم منفعت عمومي در پارادايم پوزيتويسم

اهميت مفهوم منفعت عمومي بر كسي پوشيده نيست؛ ولي در ادبيات علمي شهرسازي ايران جايگاهي نداشته است. منافع و مصالح عمومي همواره موضوعي چالش برانگيز در برنامه ريزي شهري بوده است و محوريت سياست گذاري ها را به خود اختصاص داده است. منافع عامه و تأمين آن شرط درستي و مقبوليت سياست ها و برنامه ها است. شهرها بستر نيروهاي گوناگون هستند كه با يكديگر در تضاد و تقابل اند؛ منافع عمومي ايده اي سازمان بخش به اين تفاوت هاست كه علاوه بر اينكه به اتحاد و وحدت يك جامعه در دستيابي به اهدافش منجر مي شود، ارزش ها و اخلاقيات حاكم بر هر اجتماع را نيز نمايان مي-گرداند؛ بنابراين زمينه اي است كه شايسته ي بحث و بررسي عميق مي باشد. از همين رو اين پژوهش تلاشي است تا با رويكرد كيفي، بازبيني سيستماتيك منابع را به صورت قياسي و از كل به جزء در نظريه هاي شهرسازي زير چتر پارادايم پوزيتويسم صورت دهد تا سير تحول تغيير مفهوم منفعت عمومي در پارادايم پوزيتويسم و نحوه توجه يه اين مفهوم روشن شود.