ارتقاي امنيت در محيط شهري بر مبناي معماري پايدار با رويكرد طراحي محيط(نمونه موردي:محوطه ي مجتمع مسكوني 324واحدي لاله در شيراز)

امنيت جز لاينفك احساس آدمي مي باشد كه عدم تامين آن ترس، اضطراب و تشويش را به دنبال دارد، مهمترين مسئوليت معماري پايدار در شهرسازي شناخت نيازهاي آدمي مرتبط با عوامل تشويش زا و رفع آن مي باشد و هم چنين مي توان گفت كه از مهمترين و اساسي‌ترين جنبه‌هاي زندگي هر فرد كه محدود به مكان و زمان خاصي نيست، امنيت و زندگي در محيط امن و مطمئن است كه به طور كلي نمـي‌تـوان انتظـار داشـت با افـزايش‌ بدون ارتقاء مؤثر و كارآمد مولفـه‌هـاي امنيـت شـهري، بتوان در بهبـود كيفيـت زنـدگي ، رضايتمندي شهروندي را فراهم آورد، چون شهر داراي نقشي اساسـي در ميـزان مشاركت اجتماعي، انسجام اجتماعي و امنيت ملي به‌شمار مـي‌رونـد، پس مي توان با رويكرد امنيت از طريق طراحي، كه يكي از موثرترين و كاراترين رويكردها در زمينـه ارتقـاء امنيـت شـهري اسـت ، نقش بسزايي در ايمن سازي فضاهاي شهري ايفا نمود. روش تحقيق پژوهش حاضر تحليلي و اسنادي است به اين منظور در اين مقاله پس از ذكر مقدمه اي ابتدا به تعريفي مختصر از مفهوم معماري پايدار، امنيت و اهميت و ضرورت آن در شهرها پرداخته مي شود. سپس نظريه ي پيشگيري از جرم از طريق طراحي محيط (CPTED) مورد بررسي قرار مي گيرند و بعد از آن به عوامل افزايش دهنده امنيت در يك محيط شهري، فضاي عمومي يك مجتمع مسكوني در شيراز اشاره مي شود و در نهايت نيز راهكارهايي در جهت افزايش امنيت ارائه مي گردد.