تلفيق مصالح نوين در ارتقاء معماري بومي با رويكرد معماري پايدار

افزايش روزافزون گازهاي گلخانه اي موجود در جو زمين بعلت استفاده از انواع آلاينده ها،افزايش روز افزون آلودگي محيط زيست و انقراض گونه هاي زيستي، استفاده از منابع طبيعي و سوخت هاي فسيلي ، از يك سو و خطر از دست دادن منابع و ذخاير سوختهاي فسيلي از سوي ديگر، از عواملي هستند كه توجه ما را به سوي بكارگيري هرچه بيشتر اصول و روشهايي در جهت كاهش اينگونه خسارات جلب مي كنند. سخن از پايداري در معماري را مي توان طراحي و همگون سازي با طبيعت و ساخت و سازه هاي آينده تعبير كرد. معماريهاي بومي نمونه اي از معماري پايدار است كه در آن از مصالح و روش هاي بوم آورد استفاده ميشود . ،استفاده از شيوه هاي نوين معماري وبكار گيري آن در معماري بومي هر منطقه كه سازگار و همساز با محيط آن منطقه باشد ،مورد بررسي در اين مقاله است . مصالح پايدار كه ويژگيهاي خاصي از جمله استفاده از مواد بازيافتي ، قابل برگشت به طبيعت ، كاهش توليد زباله در دسترس بودن و..... را دارا هستند. اين نگرش به طور كلي براي جلوگيري از تخريب طبيعت و حفاظت از محيط زيست و توجه به نسل هاي آينده مي باشد. به طور خلاصه منظور از بوم شناسي ساختمان و مصالح نوين اين است كه با تلفيق مصالح با فناوريهاي جديد و مطابق با عوامل جوي كيفيت هاي فضايي و آسايش براي ساختمان فراهم گردد .با استفاده از روشها ي نوين معماري و استفاده از منابع تجديد پذير درساختمان ميتوان به معماري پايدار دست يافت . با تشويق طراحان به رعايت اصول معماري پايدار و توسعه روز افزون معماري پايدار ميتوان به شهري پايدار را رقم زد.در اين مقاله از روش كتابخانه اي و ميداني و همچنين بررسي طرحها و پروژه هاي اجرا شده با استفاده ازشيوه هاي معماري پايدار استفاده شده است.