بررسي تاثير قطعه بندي اراضيِ مسكونيِ شهري، بر كيفيت كالبدي- فضايي سكونت در ساختمان هاي مسكوني

امروزه تفكيك اراضي شهري در توسعه هاي جديد شهريِ ايران به صورت تقسيم قطعات و تعيين بر و كف است و اين امر معمولاً با توجه به نقشه هاي دو بعدي و نهايتاً با ارائه جداول و نمودارها انجام مي پذيرد، و اين در حالي است كه در كشورهاي توسعه يافته مفهوم تفكيك اراضي مفهومي فراتر از تقسيم بندي اراضي و تعيين بر و كف است. به نظر مي رسد اين مسئله سبب شده است كه در موراد بسياري توجه به نيازهاي مختلف و متنوع شهروندان مختلف مغفول بماند و تيپ پندي هاي نسبتا مشابهي در طراحي پلان ها نمود پيدا كند. پژوهش حاضر برآنست كه به بررسي ميزان ارتباط ميان قطعه بندي اراضي مسكوني شهري و كيفيت فضايي ساختمان هاي مسكوني پرداخته و نحوه تاثير اين قطعه-بندي ها را بر كيفيت فضاييِ محيط زندگي ساكنانش، تبيين نمايد. بنابراين جهت دستيابي به اين هدف با استفاده از منابع كتابخانه اي و اسنادي عوامل موثر بر كيفيت معماري فضاهاي مسكوني شناسايي شده و در مرحله بعد از طريق استراتژي تحليلي و استنتاجي نحوه ي تاثيرگذاري ساختار قطعه بندي ها بر كيفيت فضاهاي ساختمان هاي مسكوني بررسي شده است. در پايان نتايج نشانگر آن است كه كوچك بودن قطعات و تشابه آنها باعث يكدست و يك شكل شدن طرح هاي نهايي شده است؛ طوريكه در موراد بسياري صرفا جابجايي هاي كوچكي در نحوه استقرار و ارتباط فضاها ايجاد شده است و كليات طراحي دستخوش تغيير نشده است و همچنين اين امر بر كيفيت نورگيري فضاهاي داخلي تاثير گذاشته و همچنين موانع بصري را نيز جهت ايجاد ديد و منظر مناسب ايجاد مي نمايد. لذا تجديدنظر در نگاه دوبعدي به طراحي و تفكيك اراضي مسكوني و ايجاد تنوع در قطعه بندي ها مي تواند تا اندازه زيادي به طراحان در ايجاد طرح هاي خلاقانه و نيازستجي شده كمك نمايد.