بررسي تطبيقي روشها و رويكردهاي ساماندهي بافت هاي فرسوده تاريخي(نمونه موردي :بافت قديم شهر كرمان )

بافت فرسوده، به مفهوم فرسودگي كالبدي و اجتماعي، محصول تاثير و تـاثر متقابـل فراينـدهاي اجتمـاعي و فضاي جغرافيايي است. بدين سبب موضوع بهسازي و نوسازي بافتهاي فرسوده شهري، همواره يكي از مسـائل و چالشهاي شهرهاي امروزي است، كه انديشمندان حوزه هاي مختلف و مديران شـهري را بـه حيطـه تـلاش در جهت بهسازي و نوسازي آن كشانده است. در اين راستا رويكردهاي مختلفي چون بازسازي، بهسازي، نوسـازي، توانمندسازي و ... در چند دهه اخير مطرح شده و مورد آزمون قرار گرفته است. اين اقدامات در ايـران بصـورت پراكنده و گاهاً متناقض با ويژگيهاي بافت شكل گرفته كه همين عامل دريده شدن بافت اجتمـاعي و فرهنگـي را سبب ساز شده است. اين امر نتيجه نگاه صرفاً كاركردگرا و اقتصادي و ضعف نگرش فرهنگ گرا (سـنت گـرا) و لحاظ نكردن مشاركت مردم درفرايند مداخله بافتهاي فرسوده است. ايـن مقالـه بـا اسـتفاده از روش كتابخانه اي ابتدا مفاهيم و تعاريف مربوط به بافت فرسوده و شيوه هاي مداخله در آن پرداخته و سپس با روش ميداني به مطالعه محدوده موردي يعني بافت كهن كرمان پرداخته و لزوم استفاده از نگرش تلفيقـي كـاركردگرا و فرهنـگ گـرا پرداختـه اسـت نتايج بيانگر اين است . كـه اسـتفاده از رويكـرد كـاركردگرا (اقتصـاد محـور) و فرهنگ گرا (سنت گرا) بـا هـدف ارتقـاء ارزش زمـين و بهـروه وري از آن و حفـظ هويـت و عناصـر فرهنگـي و اجتماعي بافت فرسوده مناسبترين شيوه مداخله در بافتهاي فرسوده است. به طوري كـه هـم منـافع رويكـرد كاركردگرا و هم مزاياي رويكرد فرهنگ گرا تضمين ميشود.