ايده اي نوين در طراحي همراه سرا با نگرش بر تأثير متقابل محيط و كاربران در كلانشهر شيراز

نحوه طراحي و اجراي فضاهاي داخلي در بناهايي با كاربري درماني و رفاهي همواره به عنوان چالشي براي معماران و طراحان داخلي مطرح بوده است چراكه بسياري ملاحظات روانشناختي فضا به لحاظ حالات روحي بيماران و همراهان آنان، كار طراحي اين مراكز را پيچيده‌تر مي‌كند. با گذري به بيمارستان‌هاي كلانشهرها، صحنه سردرگمي به دليل اسكان نامناسب همراهان بيماراني كه از ديگر شهرها مراجعه كرده‌اند، مشاهده مي شود كه همين مسئله سبب نگراني و تنش رواني همراهان در بيمارستان‌ها شده است به نظر مي رسد كه طراحي و معماري همراه سرا، نقش تعيين‌كننده‌اي در روند بهبود شرايط روحي و رواني همراهان بيماران و حتي خود بيماران ايفا مي‌كند و با ايجاد شرايط مطلوب از بيماران و خانواده‌هايي كه در شرايط روحي نامناسب همراه با ترس و اضطراب قرار دارند حمايت مي نمايد. بر اين اساس در پژوهش حاضر پس از مطالعه و بررسي نظريات و نمونه‌هاي موردي مشابه، در راستاي ايجاد و طراحي فضاي داخلي همراه سرا با رويكرد تأثير متقابل محيط و افراد در ارتقاي كيفيت عملكرد فضاهاي اقامتي-رفاهي پرداخته شده است كه به منظور دستيابي به نتايج در اين پژوهش از روش‌هاي مطالعه كتابخانه‌اي، بررسي ميداني فضاهاي موجود، جمع‌آوري پرسشنامه از استفاده‌كنندگان و مصاحبه با افراد متخصص و صاحب نظر استفاده شده است و نتايج بدست آمده حاكي از اين است كه طراحي ايده ال فضاي داخلي و خارجي هتل بيمارستان‌ها با توجه به مخاطبان متنوعي مثل بيمار، همراهان بيمار و كادر خدماتي و درماني كه در زمان‌هاي متمادي حضور دارند در تطليف فضاي استرس‌زاي فكري و خستگي هاي جسمي آنان مؤثر است.