از آبشره تا كادار (بررسي تطبيقي آبشره هاي ايراني و كادارهاي كشميري)

بهشت زيبا ترين توصيفي است كه به باغ هاي ايراني نسبت داده اند و معماران ما به زيبا ترين شكل ، آن را روي زمين خلق نمودند. بخش اعظمي از سرزمين ايران خشك است و شايد به همين دليل آب نزد گذشتگان ما مقدس بوده است . در باغ ايراني، آب نبض تپنده باغ محسوب مي شود و شكل گيري باغ ايراني بدون آب معنايي ندارد. معماران با روش هاي مختلفي به نمايش اين عنصر حياتي پرداخته اند ، مانند : جوي آب ، آب نما و فواره ، استخر، حوض جوش و آبشار و آبشره. آبشره يا همان آبسره ، سطح شيب داري است كه با ارتفاع و شيب هاي متفاوت مي ساختند و آب را با حجم بيشتري نشان مي داد و صداي زيباتري از آب به گوش مي رسيد. اين روش تنها مختص باغسازي ايراني نماند و به نقاط ديگر دنيا انتقال يافته است . نمونه آن باغ هاي مغولي كشمير هستند كه بر اساس باغسازي ايراني ساخته شدند و حتي بعضي از آنها توسط ايرانيان ساخته شده اند .اين آبشره ها در آنجا كادار ناميده مي شوند . اين پژوهش به معرفي آبشره در باغ هاي ايراني و بررسي تطبيقي آن با نمونه هاي باغ هاي كشميري و بيان شباهت و تفاوت هاي موجود در طراحي آنها مي پردازد. اگر چه كادارهاي كشميري ، رد پاي آبشره هاي ايراني را نشان مي دهند اما ويژگي هاي خاص معماري مغولي نيز در آنها هويداست.