بررسي و تدوين شاخص هاي رضايتمندي سكونتي

مسكن به عنوان يكي از پديده هاي واقعي، از نخستين مسايلي است كه بشر همواره با آن دست به گريبان بوده و همواره در تلاش براي دگرگوني و يافتن پاسخي مناسب، معقول و انديشيده براي آن است. لذا مسكن يك نياز است اما نه هر مسكني، آنچه كه ايده آل آدمي است دسترسي به مسكني مناسب است. ارزش‏هاي محيطي و تأثير آن‏ها بر رضايتمندي سكونتي در شهرها اهميت زيادي در برنامه‏ريزي مسكن شهري دارد. رضايتمندي ساكنان از محيط مسكوني علاوه بر سلامتي جسماني و رواني ساكنان، بر شاخص‏هاي مهم برنامه‏ريزي، همچون كيفيت زندگي، نرخ جابه‏جايي و پيش‏بيني تقاضاي مسكن مؤثر است. نرخ بالاي جابه‏جايي‏هاي سكونتيِ اخير، تأثير فزاينده‏اي بر شكل‏گيري خوشه‏هاي مسكوني و افزايش پراكنده‏رويي شهري داشته‌است كه خود چالشي جدي در مديريت شهري امروز به شمار مي‏آيد. لذا مقاله حاضر به بررسي شاخص هاي رضايتمندي سكونتي پرداخته است تا با بدست آوردن شاخص هاي آن راهگشاي پاسخي مناسب براي طراحي مجمتمع هاي سكونتي و مسكن از هر نوع آن گردد.