نمادگرايي ؛ مفهومي كهن در ادبيات معماري ايران

نماد از آن دسته لغاتي است كه در نگاهي ابتدايي تداعي گر مفهومي كاملا روشن و مشخص است چون در ادبيات روزمره انسان بارها خواسته يا نا خواسته و مستقيم يا غير مستقيم مورد استفاده قرار مي گيرد . هــدف از نمادين ســازي ، آزاد كــردن معنــا از وضعيــت بي واســطه آن است ؛ اتفاقي كه سبب نمايان شدن هرچه بيشتر يك امر فرهنگي خواهد شد ؛ از دو نيمـة مفهومي واژه نماد ، نيمة معنايي يا مفهوم دلالتي آن همواره پنهان است، امـا نيمـة صـورت و شـكل آن ظاهر و آشكار . ساليان سال است كه نماد و نمادگرايي و نمادپردازيي در حوزه هاي مختلف هنري و ادبي مورد بحث و گفت و گو قرار مي گيرد اما معماري به عنوان يكي از جلوه هاي ملموس هنر در ايران به خصوص ، كمترين تحقيقات را در زمينه خويش به نسبت ساير موضوعات روز در پي داشته است . از اين رو سعي بر آن است مقدمه اي بر بحث و گفت و گوي بيشتر از ارتباط ميان اين دو موضوع در پارادايم هاي فكري موجود باز و بسط داده شود .