تاثير انتقال دهنده¬هاي عصبي بر رفتار خميازه

خميازه كشيدن يك رفتار ساده نيست، بلكه يك واكنش مشترك به انواع محرك¬هاي محيطي و فيزيولوژيكي است كه در پستانداران، پرندگان و خزندگان مشاهده شده است و در انسان، خميازه كشيدن اغلب فقط قبل از خواب و پس از بيدار شدن از خواب رخ مي¬دهد، و نيز در ارتباط با شرايط خسته كننده است و نقشي موثر در حالات برانگيختگي بازي مي¬كند و ممكن است يك مكانيسم جبراني خنك¬كننده مغز بوده و مسري مي¬باشد. هدف از اين مطالعه بررسي تاثير انتقال دهنده¬هاي مختلف بر القاء و تنظيم خميازه كشيدن و نحوه اثر آنها بر افزايش يا كاهش خميازه و نواحي مغزي درگير در اين رفتار مي¬باشد. بسياري از انتقال¬دهنده¬ها يا نوروترانسميترها و نوروهورمون¬ها بعنوان ميانجي¬گر و القا كننده خميازه شامل هورمون آدرنوكورتيكوتروپين و هورمون محرك ملانوسيت،استيل كولين، اكسي¬توسين، نيتريك اكسايد، دوپامين، سروتونين و بعضي بعنوان تعديل¬كننده و اثرات كاهش¬دهنده خميازه شامل مخدرها، آدرنرژيك و گابا مي¬باشد و هسته پاراونتريكولار هيپوتالاموسي و هيپوكمپ بيشترين تاثير داشته و نقش اصلي در وساطت القا خميازه اكسي توسين و نيتريك اكسايد بازي مي¬كند.