تعهدات زيست محيطي درحقوق بين¬الملل سرمايه¬گذاري و زيست محيطي ايران

گاهي اوقات دولت¬ها فعاليت¬هايي را انجام مي¬دهند كه علي¬رغم اينكه مجاز است و به وسيله حقوق بين¬الملل منع نشده است اما به محيط زيست ساير دولت¬ها لطمه مي¬زند. در اينجا تحميل بار مسئوليت بر دولت¬ها بر اساس سيستم خطا درست نيست، زيرا دولت¬ها خطايي مرتكب نشده¬اند، لذا بهتر است، مسئوليت را بر اساس سيستم خطر بار نمائيم. بر اساس اين سيستم دولت¬ها به خاطر اعمال خطرناكي كه انجام مي¬دهند مسئوليت پيدا مي¬كنند و موظف به جبران خسارت وارده بر محيط زيست هستند. از اين رهگذر تئوري عيني مسئوليت دولت، امنيت قرباني خطرات ناشي از فعاليت¬هاي بسيار خطر آفرين را بيشتر تضمين مي¬كند. ولي از سوي ديگر، ضروريات زيست بين¬الملل نوين همان اندازه كه ما را به پذيرش مسئوليت دولت¬ها رهنمون مي¬سازد از پذيرش تعهدات دولت¬ها باز نمي¬دارد، واقع گرايي، پژوهشگران بين المللي ودولتها را بر آن داشت تا براي يافتن حل اين موضوع اقدامات پيشگيرانه¬اي اعم از تعهدات و قوانيني در اين زمينه تدوين نمايند. بنابراين اعتقاد به هر يك از تئوري¬هاي فوق، سرمايه گذاران خارجي راكه به عنوان يكي از متعهدين مي¬داند و درصورت نقض موارد تعهد شده وخسارات وارده برمحيط زيست، ملزم به جبران خسارت به كشورميزبان مي¬باشد.