اصول طراحي زندان (بازداشتگاه شهري) با رويكرد توانبخشي پايدار

زندان مكاني است كه اشخاص از نظر فيزيكي، محدود و توقيف و معمولاً از آزادي‌هاي شخصي محروم مي‌شوند. زندان ها به طور قراردادي، سازمان‌هايي هستند كه بخشي از نظام قضائي يك كشور محسوب مي‌شوند و به منظور اجراي كيفر حبس، به‌عنوان يك مجازات قانوني كه به صورت حكم از سوي دادگاه صادر شده‌است، به دليل ارتكاب جرم بكار مي‌روند. واژه زندان به ‌عنوان يك مترادف براي بازداشتگاه نيز بكار مي‌رود. در حالي كه از نظر قانوني اين واژه‌ها به دو نهاد مختلف اختصاص دارند. بازداشتگاه‌ها ويژه نگهداري اشخاصي هستند كه در انتظار محاكمه‌اند و يا هنوز احكام به آنها ابلاغ نشده ‌است، در صورتي كه زندان‌ها ميزبان افرادي هستند كه داراي محكوميت قطعي مي‌باشند. حاصل اين كار پژوهشي با عنوان اصول معماري شهري مطالعه موردي طراحي زندان (بازداشتگاه شهري) با رويكرد توانبخشي پايدار مي باشد. آنچه كه ما در اين پژوهش به دنبالش هستيم، نگاهي مبتني بر اصلاح و تربيت است كه به توانبخشي زندانيان در جهت جامعه پذيري آنان پس از متنبه شدن و استقلال فكري و عملي آنان در جامعه است به طوري كه ادامه زندگي اجتماعي آنان به صورت طبيعي صورت پذيرد و فعاليت هاي مجدد آنان منتهي به بازگشت مجدد آنان به زندان نگردد. براي حل اين موضوع نيز از رويكردهاي تربيتي و روانكاوي هاي شخصيتي در طراحي فضاهاي عملكردي زندان استفاده كرده ايم.