اصول سازگاري بومي بر اساس بررسي شاخصه هاي مزاجي محيط، به منظور توسعه پايدار كالبدي و منظر معماري و شهرسازي در آينده ايران

بكارگيري روش هاي سازگاري معماري و محيط بر اساس شاخصه هاي مزاجي محيط كه يكي از اهداف توسعه پايدار كالبد و منظرمعماري و شهرسازي است، در سنت گذشته ، آسايش را ، در زندگي مردم به همراه داشت و امروزه ، وابستگي به فن آوري سبب ناسازگاري كالبد و بوم و عدم تامين آسايش زمينه گرا ، گرديده است. براي احياء اين امر ، لازم است اصول و الگوهاي سازگاري بومي- مزاجي انسان و محيط در محورهاي طبيعي همچون باد ، آب ، آفتاب و گياه ، شناسايي و براي كاربرد طراحانه ، تنظيم و معرفي گردند. آسايش جسمي با بيان قواعد بهره مندي از موارد ذكر شده ، شكل مي گيرد.در سنت گذشته ، باد ، با حساسيت نسبت به جهت و منشاء آن ، اولويت بندي مي شد و نسبت به هر گونه باد ، مهندسي ويژه اي لحاظ مي گرديد.همين امر ، نسبت به جهت جريان رودها ، نوع خاك و گياهان ، رطوبت هوا و خصوصيات مصالح بر اساس طب سنتي و آسايش جسمي انسان قابل طرح است .اين اصول ، امروزه چندان مبناي طراحي معماري نيستند و اين پژوهش قصد دارد آن ها را به عنوان مبناي توسعه پايدار در آينده منظر و كالبد در حوزه معماري و شهرسازي معرفي كند.