تاثير نسبت جذب سديمي بر تجمع نمك در خاك و شوري آب زهكشي در شوري‌هاي مختلف آبياري

كمبود منابع آب با كيفيت يك مسأله مهم در نواحي خشك و نيمه خشك است. به همين دليل آب‌هاي نامتعارف مانند زهاب حاصل از زهكشي، آب‌هاي شور و پساب‌ها مورد توجه قرار گرفته‌اند. استفاده از اين آب‌ها در اراضي آبي نياز به كنترل نمك‌ها به وسيله آبشويي و زهكشي به منظور كاهش ميزان نمك مازاد در خاك دارد. در اين پژوهش سعي شده است تاثير نسبت جذب سديمي بر ميزان تجمع نمك در خاك تحت شوري‌هاي مختلف آب آبياري با در نظر گرفتن نياز آبشويي به ميزان 2/0 در ستون‌هاي آزمايشگاهي به قطر خارجي 11 و ارتفاع 60 سانتيمتر بررسي شود. اين پژوهش در قالب طرح فاكتوريل با دو فاكتور شوري (در دو سطح يك و 10 دسي‌زيمنس بر متر) و SAR (در سه سطح 5، 15 و 25) انجام شد. نتايج نشان داد كه اين ميزان نياز آبشويي براي هيچ يك از تيمارها كافي نبوده است به گونه‌اي كه در پايان دوره آزمايش شوري خاك در تمامي تيمارها نسبت به شوري اوليه خاك افزايش يافت. همچنين تجزيه واريانس نتايج به دست آمده از اين پژوهش نشان داد كه نسبت جذبي سديم و اثر متقابل نسبت جذبي سديم و شوري در سطح يك درصد تاثير معني‌داري بر نسبت ميانگين شوري آب آبياري به شوري زهاب داشته‌ است. همچنين تاثير اين فاكتورها بر نسبت شوري عصاره اشباع اوليه خاك به عصاره اشباع خاك در پايان آزمايش معني‌دار بود و اين تآثير در قالب معادلۀ ذخيره نمك در خاك در شرايط حاكم بر اين پژوهش گنجانده شد.