نقش شبكه ارتباطي در انزواي جغرافيايي ( مورد مطالعه: بندر چابهار )

بندر چابهار به دلیل داشتن موقعیت خاص جغرافیایی یكی از راهبردی ترین بنادر دنیاست، ویژگی های منحصر به فرد این بندر باعث شده تا در جنوبی ترین قسمت دالان حمل و نقل شمال - جنوب تعریف شود و منافع اقتصادی ۱۱ كشور اروپایی، آسیای مركزی و افغانستان به آن گره خورده است. بیش از سه دهه دولتمردان ایرانی كوشیده اند تا با احداث زیرساخت های لازم، بستری برای ارتقاء سهم این بندر در بازرگانی داخلی و بین المللی فراهم كنند؛ اما برخلاف ویژگی های مثبت، سهم این بندر در عملیات بندری كالاهای غیر نفتی داخلی كمتر از ۲ درصد است و توفیقی در جلب نظر صاحبان كالا و بازرگانان كشورهای آسیای مركزی و اروپا نیز به دست نیاورده است. مقاله حاضر بر این فرضیه استوار است كه در كنار عوامل متعدد موثر در این امر، انزوای اجتماعی و نداشتن راههای ارتباطی مناسب (جاده ای و ریلی) مهمترین عامل ناكامی چابهار برای دست یافتن به اهداف پیش بینی شده ان بوده است و حتی در صورت احداث راه اهن و اتصال این بندر به شبكه خط اهن سراسری در حمل و نقل كالاهای داخلی توفیقی نخواهد داشت و لیكن با كمك سرمایه گذاری كلان داخلی و خارجی و سیاست گذاری خاص دولتی می توان آن را به عنوان دروازه ورود و خروج كالاهای كشورهای محصور در خشكی آسیای مركزی، افغانستان، روسیه و تعدادی از كشورهای اروپای اسكاندیناوی تثبیت كرد. روش شناسی حاكم بر تحقیق، ماهیتی تبیینی از نوع توصیفی، تحلیلی دارد كه با استفاده از منابع كتابخانه ای، اسناد، نقشه ها و اطلاعات اینترنتی گردآوری شده و به روش كیفی و استنباطی مورد تحلیل قرار گرفته است.