همسوسازي كاركنان در اجراي استراتژي

امروز يكي از مشخصه‌هاي عرصه فعاليت سازمان، رقابتي‌تر شدن و درنتيجه ناپايداري آن است. همراه با افزايش رقابت در بازار، تصميم‌گيري و سياست‌گذاري براي حفظ بقا و يا كسب موفقيت پيچيده‌تر شده است. در چنين شرايطي برنامه‌ريزي استراتژيك و انتخاب استراتژي مناسب براي سازمان‌ها اهميت خاصي پيدا كرده است؛ اما رسيدن به هدف درگرو اجراي موفق استراتژي‌هاي تدوين شده است كه مشاركت همه‌جانبه كاركنان درگير در پياده‌سازي استراتژي را به‌عنوان عوامل اصلي اجراي استراتژي‌ها مي‌طلبد. اجراي استراتژي به‌طور مستقيم بر زندگي كليۀ مديران و كاركنان تأثير مي‌گذارد. در برخي شرايط، افراد ممكن است اصلاً در فرايند تدوين استراتژي شركت داده نشوند و ممكن است كار و فكري را كه در تدوين استراتژي به كار گرفته‌شده است، درك نكنند يا نپذيرند و حتي ممكن است به اميد اين‌كه سازمان به روزهاي قديم خود بازگردد، در تلاش‌هاي اجراي استراتژي خرابكاري كنند. بنابراين در اين تحقيق به بررسي ابعاد همسوسازي كاركنان در اجراي استراتژي پرداختيم كه پس از مطالعه ادبيات به هفت عامل تهيه و ابلاغ نقشه استراتژي، كارمند يابي و استخدام، پاداش و جبران خدمات، فرهنگ و اخلاق، آموزش و توسعه، رهبري، حمايت و ارتباط مديريت ارشد و مشاركت كاركنان در تدوين استراتژي رسيديم.