تصويرپردازي هنري در شعر محمد حسين وائلي بررسي موردي قصيدة بائيه در رثاي امام حسين (ع)

تصويرپردازي از ديرباز و از دوران جاهليت تا به امروز در شعر و نثر ادبيات عرب وجود داشته و از آنجا مورد اهميت بسيار است كه گويي متن ادبي بسان نمايشنامه اي مي ماند كه با تمام ويژگي هاي خاص خودش نوشته شده است و از حركت و پويايي و يا ايستايي آن خبر مي دهد. بهره گيري از عناصر اصلي تصويرپردازي يعني تخييل حسي (تجسيم و تشخيص)، هماهنگي هنري و نيز، توصيف صحنه ها، حركت، رنگ، تقابل و گفتگو كه از عناصر تكميلي تصوير‌پردازي هنري به شمار مي رود، بسته به شاعر و موضوع شعر او متفاوت مي باشد. ما در اين پژوهش با تلفيقي از نظرية سيد قطب در باب تصوير‌پردازي هنري و ديدگاه جابر عصفور دربارة همين مقوله، تصويرپردازي هنري را در قصيدة بائية محمد حسين وائلي شاعر پرآوازة خوزستان در رثاي امام حسين(ع) و به روش توصيفي- تحليلي مورد بررسي قرار مي‌دهيم. مي‌توان اين گونه نتيجه گرفت كه وائلي از قوة خيال بسيار قوي در توصيف صحنه-هاي قصايد خود برخوردار است، و از تخييل حسي، هماهنگي هنري ،تشبيه، استعاره، توصيف و حركت به صورت بارزي كمك گرفته است.