قراء و قراءات ازديدگاه علماء اماميه

قرائت قرآن يكي از مهمترين مسائل قرآن است، بطوري كه از همان ادوار نخستين عده اي پيوسته، عهده دار قرائت و آموزش قرآن در جامعه اسلامي شدند. قاريان معروف در سه قرن از دوران نخست تا پايان قرن سوم بزرگان صحابه چون عبدالله بن مسعود، ابي بي كعب، زيد بن ثابت و ابوالدرداء در طبقه اول و عبدالله بن عباس و ابوالاسود دوئلي و علقمه بن قيس و ... در طبقه دوم تا طبقه هشتم كه بزرگاني از اين قبلي وجود داشتند. قراء زمان پيغمبر اكرم (صلي الله عليه و اله وسلم) كه مسقيما قراءآت مختلف را از آن حضرت اخذ كرده بودند و با ثبت نخست و نص اصلي قرآن كريم آشنا بودند، بنابر مطلب فوق، بايد قرآن را با آن ماده و صورت كه پيغمبر اسلام (صلّى اللّه عليه و آله) و اهل بيت و اصحاب گراميش قرائت نمود تشخيص داد، و بر طبق آن قرائت نمود. آنچه را كه پيغمبر اسلام (صلّى اللّه عليه و آله) قرائت كرده و اصحابش آن را تلقى و اخذ نموده‏اند همان قرآن است كه بايد قرائت شود. مقاله حاضر بررسي مختصر تاريخچه قراءات و بيان ديدگاه علماء اماميه، با تاكيد بر آيت الله معرفت است.