انديشه‌هاي استعلايي مشترك در آثار سهراب سپهري و شل سيلور استاين

اين مقاله، كوشيده‌است، مشتركات فكري و جهان‌بيني فلسفي شعر سهراب‌سپهري را با آثار شل سيلوراستاين، در تلاش براي اصلاح و بازسازي نگاه انسان به جهان دروني و بيروني، تا حد رسيدن به آرمانشهر فضايل، تحليل نمايد؛ سيلوراستاين و سپهري از ميان تمدن سيماني و دودزدۀ بشري، براي مخاطب خود جهان ديگرگونه‌اي ترسيم مي‌كنند و با يادآوري اصالت و هويت انسان كه در هياهوي زندگي حسابگرانه و مادي مدرن گم شده است، وي را به تفكر و تأمل راستين در معناي هستي و چيستي زندگي فرا‌مي‌خوانند؛ نتايج تحقيق گوياي آن است كه، به تصوير درآوردن زيبايي‌هاي بي‌مثال جهان و اشيا، همراه با دعوت به درك وزن بودن ، تحسّر بر صفاي بدوي زندگي و دانش بي‌ادعاي ديروزين آدمي و تاسّف بر خلوص كودكانه‌اي كه در هجوم بزرگساليِ روح، رنگ مي‌بازد، از مهم‌ترين نقاط اشتراك فكري دو شاعر در تبيين مباني هستي‌شناسانه و فلسفي خود در آثارشان است؛ هم‌چنين، دعوت به زدودن رنگ عادت و رخوت از آينۀ دل و تلاش براي پويايي و هيجانمندي لحظات، زندگي عاشقانه با هستي، حفظ حرمت و اعتبار طبيعت، بازگشت به صفاي كودكي و اصالت و سادگي روح، همراه با پويش و كوشش مدام در جهت فهم درست از زندگي و در يك كلام جور ديگر ديدن جهان از جملۀ راه‌كارهاي اصلاحي و تعليمي دو شاعر، براي اعتلا به جهان آرماني است.