تحليل مؤلفه هاي گروتسك در منظومه«بيژن و منيژه شاهنامه كردي»

سبك گروتسك(grotesque)پديده اي است در ادبيات و هنركه با هم در آميختن متضادها، تلاش مي كند تا مفاهيم گوناگون و پيچيده اي را بيان كند.اين پديده در قرن 16 ميلادي در فرانسه پديد آمد و موضوع تحليل زيبايي شناختي و ارزيابي ارزنده قرار گرفت. با پي بردن به تضاد ميان محتواي خوفناك يا مشمئز كننده با شيوه ي كميك در متن، واژه گروتسك به ذهن خطور مي كند كه خويشاوندي بسيار نزديكي با نابهنجاري جسماني دارد. منظومه بيژن و منيژه شاهنامه كردي هر چند قبل از زمان باب شدن اين مفهوم و مفاهيم آن در ادبيات جهان و ادبيات ايران سروده شده است، اما مي تواند به معرفي مؤلفه هاي گروتسك شامل واقعيتها و تخيل هاي موجود در ساختار داستان خود از قبيل مكانها، فضاها و يا موجودات گروتسكيِ ترسناك، بي تناسب، چندش آور و يا مضحك، حالتها و رفتارهاي شخصيتهاي داستان كه نمود گروتسكي دارد بپردازد و در بخش ديگر با توجه به تعريف گروتسك و در مقابل با در نظر گرفتن ادبيات شفاهي و فولكلور و باورهاي عاميانه كه روايت داستان منظومه بيژن و منيژه شاهنامه كردي بخشي از اين ادبيات هستند با مفهوم گروتسك بيگانه نيستند؛ موجودات داستان منظومه مثل فرزند اكوان ديو، مكانهاوفضاها، مثل چاه بيژن و صحنه هاي ترسناك مثل نبرد پهلوانان، صحنه مضحك مثل نبرد رستم و افراسياب و ده ها نمونه ديگر مؤلفه هاي گروتسك هستند كه در اين مقاله اثر و رد پاي آن به صورت دقيق مورد تحقيق و تحليل قرارمي گيرد.