سيماي كنيزان و غلامان در خمسه نظامي

در طول تاريخ، استفاده از بردگان، تحت عنوان غلام و كنيز، همواره و در تمام عرصه هاي مختلف اجتماعي، اقتصادي، سياسي، و نظامي وجود داشته است. شعر و ادبيات فارسي نيز همواره، انعكاس دهندۀ شرايط زمان بوده و در شعر هر شاعري مي توان، تا حدود زيادي با وضعيت اجتماعِ عصرش و يا دوراني كه در مورد آن داستان پردازي مي كند، آشنا شد. در مقالۀ پيش رو، سيماي غلامان و كنيزان در مثنوي هاي نظامي بررسي شده و نتايجي دربارۀ نحوۀ تأمين غلامان و كنيزان، وظايف و خدمات آنها، توصيف چهره و پوشش آنان، نحوۀ برخورد با آنان و ... حاصل شده است. روش تحقيق حاضر به صورت كتابخانه اي است و از جمله اهداف نگارش آن، آشنايي با وضعيت غلامان و كنيزان در عصر نظامي است. بي شك يكي از اهميت هاي پژوهش حاضر در شناسايي جامعۀ عصر شاعر و وضعيت زندگي اين قشر اجتماعي است و مي توان از طريق بررسي شعر نظامي، تا حدودي به وضعيت زندگي غلامان و كنيزان و جايگاه آنها در اجتماع آن عصر، آگاهي حاصل كرد.