بينامتنيت در رمان «اسفار كاتبان» ابوتراب خسروي

بينامتنيت به عنوان يك شگرد مهم در پسامدرن به كار گرفته مي شود. نويسندۀ پست مدرن با گنجاندن تكه هايي از داستان هاي ديگر در داستانش، طرح و تركيبي نو به وجود مي آورد. بينامتنيت بر اين انديشه است كه متن نظامي مستقل و خودبسنده نيست، بلكه پيوندي دوسويه و تنگاتنگ با ساير متون دارد. كشف نشانه ها و آثار متون ديگر بر يك متن مهم ترين هدفي است كه بينامتنيت دنبال مي كند. با بررسي و نقد رمان هاي پست مدرن مي توان به راحتي دريافت كه نويسندگان براي توسعۀ پيرنگ و پرورش داستان هايشان از ميراث كهن ادبي، ديني، تاريخي و امثال آن بهرۀ فراواني برده اند. اين مقاله به بررسي بينامتتيت در رمان «اسفار كاتبان» ابوتراب خسروي اختصاص دارد. خسروي در «اسفار كاتبان» براي پيشبرد داستان از متون ديني و مذهبي به ويژه قرآن بهره برده است كه بررسي و تحليل آن به مخاطب براي درك عميق تر و بهتر داستان كمك مي كند. اسفار كاتبان مجموعه اي از سِفرها و دفاتر است كه شامل مباحث اسلامي از قبيل رجعت، معاد، قيامت و مجموعه اي از عقايد قوم يهود از قبيل امت يهود، برتري نژادي يهود بر غيريهود، روزۀ سكوت و ... است.