بررسي نوستالژي(غم غربت) در اشعار حسين پناهي

نوستالژي(غم غربت) يا دريغ نگاشت اصطلاحي است كه از حوزه‌ي روان‌شناسي وارد ادبيات شده و در حوزه‌ي ادبيات، چه گذشته و چه معاصر بازتاب‌هاي فراواني داشته است. نوستالژي رفتاري است ناخودآگاه كه در بين همه‌ي انسان‌ها وجود دارد و در آن فرد از زمان حال مي‌گريزد و به گذشته و خاطرات آن يا به آينده پناه مي‌برد. حسين پناهي، شاعر، نمايشنامه نويس، كارگردان و بازيگر معاصر از جمله افرادي است كه احساس نوستالژي يا غم غربت در هشت كتابي كه از ايشان به يادگار مانده است، مشاهده مي‌شود. در اين مقاله كوشيده شده پس از تعريف واژه نوستالژي و ابعاد آن به بررسي نوستالژي دوران كودكي، دوري از وطن، بازگشت به آرمان‌شهر و غم از دست رفتن سنت‌ها، در اشعار حسين پناهي پرداخته شود.