گرايش اسماعيلي ناصر‌خسرو نماد انتقاد سياسي

ناصر‌خسرو يكي از بزرگترين شاعران صاحب سبك و صاحب انديشه در قرن پنجم هجري، نماينده‌ي يك نسل است. نسلي كه شروعش با استيلاي تركان غزنوي آغاز مي‌شود و ادامه‌اش هجوم بي‌امان تركان بيابان‌گرد سلجوقـي را در پي دارد. حكومت هايي كه عملا با دم تيغ و با تمسك به خلافـت ننگين عباسـي، مشروعيت سلطنت خود را كسب كرده بودند. در اين دوران، فضـاي حاكم بر ايران و به طور خاص در بين متفكران، انديشمندان و شاعـران، فضـاي انتـقاد و اعتراض است. اعتراض‌انديشـي در اين دوره، در قالب شيوه‌هاي گوناگوني چون گرايش به تصوف و تزهد،گرايش به انديشه‌هاي فلسفي و همچنين گرايش به فرقه‌ها و نحله‌هاي مذهبـي متفـاوتي نمود پيـدا مي‌كند. در اين ميان ناصر‌خسـرو، به عنـوان يـكي از پيشگامان فرقه‌ي اسماعيليه، پرچمدار مبارزه عليه حكومت سلجوقيان و حاميان آنها يعني عباسيان است. در اين پژوهش با بررسي علل و عوامل گرايش ناصر‌خسرو به فرقه‌ي اسماعيليه، اين تغيير عقيده و مذهب، نماد بارز انتقاد سياسي وي از حكومت تركان سلجوقي و عملكرد دولتيان و درباريان در نظر گرفته شده است.