اسطوره در آثار احمد شاملو و مهدي اخوان ثالث بر اساس رويكرد بينامتنيت

از مهم‌ترين عوامل تحليل در حوزة ادبيات تطبيقي بررسي شباهت‌ها و تأثيرگذاري آثار بر يكديگر و چگونگي تحقق يا انتقال يك موضوع و درون‌مايه است ولي خوانش بينامتني دغدغة فرا‌ رفتن از بررسي منابع مشابه و تأثير و تأثر را دارد؛ يك متن بر پاية گفتماني از پيش موجود بنا مي‌شود و سپس آن گفتمان را از آن خود مي‌كند و حتي موجب دگرگوني معناي متن محوري مي‌شود. با توجّه به تأثير اسطوره ها بر يكديگر،اين پژوهش كوشيده است، تا به مقايسة اسطوره هاي آثار شاملو و اخوان ثالث بپردازد. هدف تحقيق حاضر بررسي بينامتني اسطوره و كاركردهاي آن در آثار دو شاعر معاصر است. پرسش محوري پژوهش حاضر اين است كه چگونه مي توان با تكيه بر الگوي تحليل بينامتنيت، نقش اسطوره ها در آثار شاملو و اخوان ثالث را مورد بررسي قرار داد؟ يافته هاي اين تحقيق نشان داد كه مشابهت هاي اسطوره-شناختي و كاركردهاي مشترك بينامتني در حوزه محتوا، مضامين، ساختار و سبك، قابل مشاهده است. حضور چهرة‌ مرگ و احساس گناه گريزناپذير قهرمانان و تكرار مضاميني همچون تاريكي، ترس و سخن از نااميدي و مرگ و حركت مداوم شخصيت هاي داستاني بر لبه عقل و جنون در اين داستان‌ها از جمله طرح هاي اسطوره اي مشترك در آثار دو شاعر مذكور به شمار مي آيد.