توكل به خدا از منظر روانشناسي و رابطه آن با اعتماد به نفس

آموزه توكل به خدا دليل اينكه بخشي از مذهب و باورهاي ديني را در بر مي گيرد، با تمام تحقيقات تجربي در زمينه نقش مذهب بر سلامت خود و تحقيقات تجربي در زمينه اسنادهاي مذهبي ارتباط مي‌يابد؛ زيرا در توكل نوعي اسناد مطرح است. كُنش «توكل به خدا» از لحاظ روانشناختي اين مبحث را با مقابله‌هاي مذهبي و رفتارهاي مذهبي مرتبط مي‌سازد، رفتارهاي مذهبي كه توكل به خدا يكي از مصاديق آن است، نقش مؤثري در معنادار كردن زندگي و ايجاد اميد و آرامش رواني دارد. مطالعه حاضر با هدف بررسي آموزه توكل به خدا به تحليل مفهوم توكل از منظر روانشناسي پرداخته و درصدد تبيين رابطه آن با اعتماد به نفس مي باشد. به همين منظور توكل به خدا در سه بعد شناختي، عاطفي و رفتاري، همچنين ريشه شناسي رواني توكل به خدا و رابطه توكل به خدا با اعتماد به نفس از موارد مهمي است كه در پژوهش حاضر مورد بررسي قرار گرفته است. روش بررسي: اين پژوهش يك مطالعه مروري_توصيفي است و براي گردآوري داده‌ها از منابع كتابخانه‌اي و ديجيتال استفاده شده است. يافته ها: دضمن بررسي آموزه ديني توكل به خدا از منظر روانشناسي و تبيين رابطه توكل با اعتماد به نفس مي‌توان دريافت كه توكل به خدا نه‌تنها مانع اعتماد به ‌نفس نيست، بلكه عاملي مؤثر در بازيابي، تثبيت و تقويت آن به‌حساب مي‌آيد.نتيجه: رفتارهاي مذهبي كه توكل به خدا يكي از مصاديق آن است، نقش مؤثري در معنادار كردن زندگي و ايجاد اميد و آرامش رواني دارد. توكل به خدا به لحاظ روانشناسي داراي ابعاد شناختي، عاطفي و رفتاري است. بعد شناختي توكل به خدا به ادراك رابطۀ مخلوق با خالق خود، جهان و پديده‌هاي هستي ارتباط پيدا مي كند، در بعد عاطفي توكل انسان با اطمينان به قدرت خداوند، در درون خود آرامش و اطمينان قلبي احساس ‌مي كند و نهايتاً بُعد رفتاري توكل به خدا به استفاده از اين نيروي باطني در مقام عمل معطوف است.