رهيافت عقل در فهم متن قرآن كريم از نگاه دكتر نصرحامد ابوزيد و علامه طباطبايي

فهم معناي قرآن كريم به عنوان معجزه جاويد پيامبر اكرم(ص) همواره از زواياي گوناگون مورد توجه قرآن پژوهان قرار گرفته است. برخي در رابطه با نقش عقل در فهم معنا و مفهوم متن قرآن راه افراط در پيش گرفته و همانند مجسمه و حنابله عقل را تعطيل و تمسك به ظاهر را در فهم قرآن حجت دانسته اند و گروهي ديگر از جمله نومعتزله عموماً راه تفريط پيموده و با بشري خواندن وحي، بر آن شدند تا قرآن را با عقل بشري محك زنند. در اين بين نصرحامد ابوزيد با پيش فرض الهي بودن وحي و بشري بودن الفاظ قرآن از كساني به شمار مي رود كه با ارائه نظريه «تاريخ مندي قرآن» پاي عقل را به طور عام و گسترده و افراطي به قرآن كشانده و عقل را ملاك فهم قرآن قرار داده است. علامه طباطبايي با اتخاذ راهي بين افراط و تفريط با پيش فرض الهي بودن متن قرآن كريم، عقل را در خدمت وحي مي داند نه ملاك فهم آن. پژوهش حاضر درصدد تبيين اشتراكات و مفترقات انديشه ابوزيد و علامه طباطبايي در باب كاركرد عقل در فهم متن قرآن كريم مي باشد.