شناسايي شواهد زئومورفولوژيكي حاصل از پايين رفتن سطح آب درياچه اروميه و ارايه راهكارهايي جهت جلوگيري از خشك شدن درياچه

درياچه اروميه بزرگترين و شورترين درياچه داخلي ايران است و طبق آخرين آمارها مساحت آن حدود 3000 كيلومتر مربع برآورد شده است. اين درياچه بين عرض هاي جغرافيايي ´41 °35 تا ´29 °38 شمالي و طول هاي جغرافيايي´13 °44 تا ´53 °47 شرقي قرار دارد. مساله مورد بررسي در اين مقاله علل تغيير و كاهش سطح تراز درياچه اروميه در سال هاي اخير و شناسايي واحد هاي ژئومورفولوژيكي بعد از پايين رفت سطح آب درياچه و ارائه راهكار هايي جهت جلوگيري از خشك شدن درياچه است. واحد هاي ژئومورفولوژيكي شناسايي شده در اطراف درياچه عبارت اند از نوار هاي ساحلي، دريابارهاي نوار ساحلي، واحد پلايا ، واحد دشت آبرفتي، واحد مخروط افكنه، زمين هاي كويري، تراس هاي درياچه اي و جزاير بيرون آمده از آب. روش كار در اين مقاله به صورت اسنادي و كتابخانه اي مي باشد. عمده ترين عوامل تهديد كننده درياچه را مي توان به چند دسته تقسيم كرد: عدم تامين حقابه درياچه، تغييرات اقليمي شامل كاهش بارش و افزايش دما، اجراي طرح هاي توسعه اي و زير بنايي و تغيير كاربري اراضي براي امور كشاورزي. در آخر راهكارهايي چند ارائه شده است: مهم ترين اقدامي كه جهت جلوگيري از كاهش سطح و عمق اين درياچه و احياي آن مي توان پيشنهاد كرد، تدوين و اجراي طرحي جهت تامين و تضمين حقابه درياچه مي باشد به طوري كه طرف منتفع نيز براي احياي درياچه و ارزش بالقوه آن اهميت قايل شده و سهم آن را به نفع خود مصادره نكنند. از جمله راه كارهاي ديگر در اين راستا، جلوگيري از تغيير كاربري اراضي حاشيه اي درياچه و احياي وضعيت اوليه آن مي باشد.